Dawno mnie tu nie było z filmem, a już na pewno nie z filmem który można obejrzeć w kinie. Skupiłam się gdzieśtam na Netflixie, ale powoli odkładam go na bok (nie, że nie oglądam z pasją, ale szukam alternatyw w kinie, zwłaszcza, że teraz mamy fajny sezon filmowy, nagrody etc.)

Poszukiwania nowego serialu nie są łatwe, szczególnie w czasach w których serie często wypuszczane są 'na raz'. Serial idealny powinien być na tyle wciągający, żebyśmy mogli obejrzeć wszystkie odcinki 'na raz', na kacu w sobotę.


Nikt nie chce marnować czasu na dwa odcinki serialu, który nigdy nas nie wciągnie, a zostawi z poczuciem niesmaku i lekkiego zażenowania własną postawą nad toczącym się za oknem życiem.

Dzisiaj trochę o kolejnej produkcji Netflixa 'The Crown'. Jestem niezwykle ciekawa Waszej opinii na temat tego serialu, ja mam mieszane uczucia i ciężko mi się określić.

Najpierw background.

Szokujące wieści, The Crown to najdroższy serial w historii ever - produkcja pierwszego sezonu kosztowała 130 milionów dolarów. Pytanie na co to poszło i dlaczego produkcja Gry o Tron jest tańsza? Serial nie ma efektów specjalnych, akcja nie dzieje się w milionie różnych lokalizacji, nie trzeba było szyć kostiumów z łuski smoka.

Nie mogłam dość długo spać przez tą kwotę, więc zrobiłam samodzielne investigation w kierunku analizy kosztowe serialu. Mój research wykazał następujące źródła wydatków:

1. Replika Buckingham Palace
Mówi się, że na potrzebu serialu zbudowano replikę Buckingham Palace w skali 1:1.
2. Stroje
Umówmy się, że stroje angielskiej royalty nie należą do skromnych - widzimy jakies dziwne norki, jedwabie, pozłacane suknie
3. 7000 statystów
Ponoć aż tylu trzeba było zatrudnić
4. The Crown
Klejnoty rodziny królewskiej, pięknie i błyszcząco odwzorowane

W sumie ok 10 milionów na odcinek. DOLARÓW. Czyli możecie sobie jeszcze pomnożyć.

O czym jest serial?
Poznajemy Elisabeth w momencie w którym umiera jej ojciec - król UK zostawiając po sobie puste miejsce na tronie. Miejsce to zająć ma młodziutka Elisabeth - dziś królowa Elżbieta druga. Nieprzygotowana i niegotowa do tego, aby zająć tron i wieść życie włascy potężnego jeszcze wtedy imperium.

Pierwszy sezon śledzi losy Elisabeth ujawniając nam bardzo ciekawe (ciekawsze na pewno niż sama królowa) postaci drugoplanowe - jak męża królowej - księcia Filipa oraz siostry Margaret uwikłanej w kontrowersyjny na tamte (dzisiejsze również) czasy romans.

Te dwie postaci szczególnie zawładnęły moim sercem pokazując jak okrutna może być monarhia dla tych najbardziej podstawowych relacji międzyludzkich - więzów rodzinnych

Niezwykle ciekawe jest również podejście brytyjczyków do monarhii jako instytucji, tak niezrozumiałe dla nas, osób które wychowały się w innym systemie.

Trailer dla Was:


Polecam obejrzeć, bo i tematyka i scenografia są imponujące, nie jest to jednak mój ulubiony serial w tym sezonie.

Mój ulubiony serial to Black Mirror, o którym pisałam w poprzednim poście.

Jesteście fanami biografii? Ja też nie byłam dopóki nie przeczytałam "Elon Musk - Biografia twórcy PayPala, Tesla, SpaceX".


Być może nie śledzicie nowinek ze świata technologicznego, ja też nie za bardzo, jednak na pewno obiło Wam się o uszy, że istnieje taki człowiek, który:
- Jest przerażony kierunkiem w jakim zmierza ludzkość i uważa, że aby uchronić nasz gatunek od wyginięcia, przed śmiercią musi wymyślić metodę wysłania pierwszych ludzkich kolonii na Marsa
- W tak zwanym międzyczasie, aby wydłużyć trochę nasz czas na Ziemi, chce wyeliminować samochody spalinowe i upewnić się, że już niedługo wszyscy będziemy jeździć samochodami elektrycznymi
- Aby jeszcze bardziej nam pomóc i upewnić się, że energia potrzebna do ładowania naszych nowych samochodów nie przyczyni się do zagłady planety chce stworzyć farmę paneli słonecznych które będą zaopatrzać w energię wszystkie samochody elektryczne którymi już niedługo będziemy jeździć

Zgadza się - to Elon Musk

Aby zrealizować swoje ambitne cele, Elon nabył, założył i rozwinął trzy firmy:
- Tesla - firma zajmująca się produkcją samochodów elektrycznych (oraz takich które same się prowadzą)
- SolarCity - firmę rozwijającą pozyskiwanie energii ze słońca
- SpaceX - firmę produkującą rakiety (które potrafią poleciec w kosmos i wrócić na ziemie, aby później znowu polecieć w kosmos)

Człowiek nadal angażuje się w pracę wszystkich trzech firm. Jak on to robi?

Dowiecie się tego z jego Biografii napisanej przez Vance Ashlee. Serio świetny tekst który pokazuje nam świat, w mojej opinii, największego żyjącego wizjonera. Jak jest naprawdę możemy jedynie przypuszczać, jednak czytając mamy wrażenie, że jedyne czego chce ten człowiek to uchronić nas przed nieuniknioną zagładą. Nie tyle uchronić, bo zagłada przyjdzie czy tego chcemy czy nie, ale uratować choć część ludzi - sprawić że nasz gatunek przetrwa, w okrojonym składzie, w marsjańskiej kolonii.

Czytając poznajemy niezwykłego człowieka - z problemami ale i z wizją, której nie zrozumie większość z nas.
Elon zdaje sobie też sprawę, że większośc ludzi go nie rozumie - to nic. On jest tą osobą, która nas uratuje. Jedyne co musimy zrobić to mu uwierzyć i się dostosować do jego zaleceń.

Werner Herzog, mój ulubiony dokumentalista, w jednym ze swoich ostatnich filmów 'Lo i stało się', gdzie traktował głównie o nowych technologiach, uchwycił Elona w pełnej jego krasie. Cierpliwie i spokojnie tłumaczącego konieczność skolonizowania Marsa, ale trochę zrezygnowanego - i tak, prosty śmiertelniku nic nie zrozumiesz. Elon nie ma już dobrych snów. Śnią mu się tylko koszmary. Ale to nic, taka jest cena, za zbawienie świata.

Pamiętacie jak mówiłam Wam o miesięcznym, bezpłatnym okresie testowym Netflix i jak to nie wiedziałam czy zostawimy subskrypcję, bo może nie, może za drogo, może się nie opłaca?

Ajajaja, Me Amores

Kochani,

Sezon festiwalowy w najlepsze, powiem wam szczerze, byłam zarówno na Nowych Horyzontach jak i na Dwóch Brzegach, ale czy się naoglądałam filmów? Nie.

Na jednym i na drugim byłam towarzysko, weekendowo - trochę przez przypadek. Obejrzałam po trzy filmy na każdym i hmm... bez szału zupełnie. We Wrocławiu usnęłam na wszystkich trzech (dzień wcześniej popiłam, przyznaję się), w Kazimierzu nie usnęłam, ale z jednego wyszłam.

Film który Wam dzisiaj polecę, jest z 2000 roku więc ani to żadna nowość ani festiwalowy debiut, ale z sześciu filmów, które widziałam mogę polecić tylko ten jeden.

Reżyseria rodzima, bo pan Żuławski.

Kochani. Ko-cha-ni.

Dzisiaj wracam do dokumentów z gatunku POP czyli coś dla wszystkich którzy zaczynają przygodę z dokumentem i nie wiedzą dokładnie jak się za to zabrać. Dla tych, którzy boją się, że dokumenty są mega poważne (o wojnie, chorobach i biedzie ONLY, ewentualnie o Maryli Rodowicz, Smoleńsku, migrujących pingwinach), ale mimo wszystko mają odwagę i szukają.

Dziś o filmie, który obejrzałam zupełnie przez przypadek, po powrocie z pracy. Wyjątkowo jestem sama w domu, mam wolną chatę oraz zero przyjaciół i znajomych którzy chcieli do mnie przyjść wieczorem (oferowałam nawet czerwone wino).

Takie wieczory, ostatnimi czasy, kończą się u mnie na jednym słowie. Uwaga będzie modnie. Netflix.

Tak jest, jakiś czas temu weszliśmy w świat dorosłości i kupiliśmy telewizor. Oglądamy dużo i laptop zaczął się powoli robić niewygodny. Jedynym problemem było to, że żadne z nas nie chciało do telewizora dokupić telewizji - czyli pakietu 400 programów.

Wtedy do Polski wszedł Netflix. Netflix, znany mi wcześniej z kilku świetnych seriali (w tym uzależniające Making a Murderer, napiszę kiedyś o tym serialu oddzielny post), ofiaruje bezpłatny 30 dniowy trial.

Wzięliśmy ten trial.

Szczerze mówiąc, nie zachwycił. Jakieś dziwne filmy, wszystko wydawało się jakieś takie mdłe, bez wyrazu. Filmy nieciekawe, seriale w większości już obejrzane. Tydzień przed końcem pierwszego miesiąca zaczęliśmy jednak dostrzegać wartość Netflixa w łatwych i przyjemnych filmach i serialach dokumentalnych. Nie od wczoraj wiadomo, że mam do nich słabość (pamiętacie post o Catfish, który wrzuciłam tutaj w 2012 roku, niedługo po czym zakończyłam pisać ten blog?).

To pierwszy miesiąc kiedy płacimy już za Netflix, więc wzięłam się dzisiaj ostro za oglądanie (ale też dlatego, że nikt nie chciał się ze mną spotkać..:/)

Obejrzałam dzisiaj dwa filmy dokumentalne, napiszę o drugim. Pierwszy był ok, ale chyba nie będę o nim pisać, nie był aż tak ok.



Powiem szczerze, że nie wiem czy gdzieś poza Netflix da się go obejrzeć, odkąd go mam rzadziej sięgam po nielegalne źródła. Ale podejrzewam, że z polskimi napisami może być problemn - opisu filmu nie ma jeszcze na Filmwebie. Polecam natomiast ten okres próbny na Netflixie, jest darmowy.

Nie jestem fanką kabaretów, ale jest taki jeden (a raczej był) z którego RYJĘ. Innego słowa nie użyję. Bo to nie jest śmiech.
Kabaret już chyba nie funkcjonuje, przynajmniej nie w oryginalnym składzie, natomiast były w nim same gwiazdy dzisiejszego  z moją ewidentną faworytką JOANNĄ KOŁACZKOWSKĄ, która jest geniuszem a nie ludzką istotą.

Nie będę dużo gadać, dam Wam się pośmiać. Trzy klipy:
1. Mój ulubiony. Co dwa tygodnie któraś linijka staje się moim nowym mottem

Nie chcę mi się wierzyć, że ktoś mógłby nigdy tej przemowy, wykładu nie widzieć/słyszeć. Ale tacy ludzie są, o czym ostatnio się przekonałam w prostej konwersacji w kółku znajomych.
A więc gadaliśmy o Harrym Potterze, książce mojego pokolenia, z bólem wspominając nieprzespane noce, łzy wylane gdy umierał Dumbledore a już najbardziej kiedy dogorywał Snape.

(– Szpiegowałem dla ciebie, kłamałem dla ciebie, narażałem dla ciebie życie, a wszystko to robiłem, by zapewnić bezpieczeństwo synowi Lily. A teraz mówisz mi, że hodowałeś go jak prosiaka na rzeź.
– To bardzo wzruszające, Severusie – powiedział z powagą Dumbledore. – A więc w końcu dojrzałeś do tego, by przejmować się losem tego chłopca?
– Jego losem? – wykrzyknął Snape. – Expecto patronum!. Z końca jego różdżki wystrzeliła srebrna łania. Wylądowała na podłodze, przebiegła przez pokój i wyskoczyła przez okno. Dumbledore patrzył, aż jej srebrna poświata zniknęła w ciemności, a potem odwrócił się do Snape'a. Oczy miał pełne łez.
– Przez te wszystkie lata?...
– Zawsze.)

Opinie o tym filmie zbieram już od jakiegoś czasu. Moją metodologią jest wywiad środowiskowy- po prostu pytam ludzi co o nim myślą.

Nie trzeba nikomu tłumaczyć, że dobry serial jest cenniejszy niż wór diamentów. Dobry serial to również igranie ze światem żywych.  Kto nigdy nie był w sytuacji w której zrezygnował z normalnego życia na rzecz serialu niech pierwszy rzuci kamień.
Nic nie leci. No właśnie.
Żeby nie było, że nie ostrzegałam. Jest duża szansa, że Mad Men pochłonie wasze dusze, a do nadrobienia jest pięć sezonów. Nie, że pykniecie sobie dwa w cztery dni i spokój. Przy dobrym tempie zejdzie wam z tydzień, a szósty sezon zaczyna się na dniach, więc nie ma co marnotrawić czasu. Do pracy!


Akcja arcydzieła Mad Men osadzona jest w Nowym Jorku ( i na przedmieściach) w latach 60tych XX wieku. Głównym bohaterem jest Don Draper, geniusz reklamy, szef działu 'Creative' agencji Sterling-Cooper. Jest jednym z Mad Menów- mężczyzn pracujących w advertising na Madison Avenue. Madison- Mad, Men- Facet.

 Przez pięć sezonów śledzimy losy Dona, jego rodziny ale również współpracowników z firmy- Rogera Sterlinga- kobieciarza szukającego miłości, Peggy Olson- jedynej kobiety której w agencji udało się przebić przez 'szklany sufit' i z sekretarki awansować na copywritera i wreszcie- mojej ulubionej bohaterki- Betty Draper, żony Dona (obrazek wyżej).


Jeśli kiedyś natknęliście się na amerykańską literaturę feministyczną lat 60tych, z klasykiem i ikoną autorstwa Betty Friedan 'The Feminine Mystique' na czele, to jeśli powiem, że relacje damsko- męskie przedstawione w serialu są esencją badań Betty Friedan będziecie wiedzieć o co w Mad Menie chodzi. Jeśli takowa literatura jest wam obca w innych słowach można określić serial jako dramat na kilku płaszczyznach:
1. Rola kobiet klasy średniej w Ameryce lat 60tych. Ciężko pracujący mężczyźni, kobiety kończące karierę zawodową z zamążpójściem, częste depresje pań domu, brak celu w życiu, konsekwencje takiego modelu rodziny- płaszczyzna GENDER
2. Osobisty 'ból istnienia' (jak ja to nazywam) Dona Drapera, jego tajemnica z przeszłości i sposób w jaki próbuje się z nią uporać. Małżeńskie problemy, kobiety, alkohol- płaszczyzna BÓL ISTNIENIA
3. Zmiany obyczajowe w Ameryce w latach 60tych- stosunek do czarnoskórych i homoseksualistów- płaszczyzna SOCIAL CHANGE


Uczta dla oczu fanów mody, piękne stroje rodem z epoki, wystroje wnętrz jak z obrazka. Dla ciekawostki powiem, że Banana Republic właśnie wypuściła kolekcję ubrań inspirowaną Mad Menem.
I to was nie przekonuje? Pozwólcie, że rzucę jeszcze kilka chwytliwych haseł:  Cztery Złote Globy, Dwie BAFTy, Cztery Emmy. Nadal nic? W serialu odpala się szlugę od szlugi; nie ma pięciu minut, żeby nie przelewała się szklanka Whisky.


POLECAM

Na dobrą sprawę tematem tego krótkiego wywody będzie fakt, że mam dwie niedokończone książki, obydwie bardzo na czasie.
Od razu zaznaczam, że obydwie mam zamiast skończyć, choćby nie wiem co się działo w stratosferze- mam zamiar.
Pierwsza z którą się borykam to 'Atlas Chmur' Davida Mitchella. Niestety nie miałam jeszcze przyjemności obejrzeć filmu, ale do zakupu książki skłoniły mnie właśnie pochlebne recenzje (Jezu jakie piękne zdanie) na temat hitu kinowego.
Film moim znajomym podobał się do tego stopnia, że jeden z nich miał na telefonie, oprócz pokazu Victoria's Secret,  nagrany dłuższy trailer. A ja kupiłam książkę, bo miałam ( w myśl, że książki są zawsze lepsze od filmów) ochotę na na prawdę duże emocje.

Jestem na 163 stronie i trochę się męczę. Nie wiem czy to jest wynikiem spadku czasu koncentracji jaki nastąpił w moim organizmie ostatnimi czasy czy faktycznie treścią. Ale tak jak mówię- przemęczę się i dam znać jak poszło. Chyba, że ktoś z was już to zrobił i stwierdzi, że nie warto się męczyć. Wtedy prawdopodobnie posłucham.
Apropo 'Atlasu Chmus' to taka śmieszna historia (wcale nie jest śmieszna): Zanim do kin wszedł film, ja tę książkę widziałam niejednokrotnie podczas zakupów w ciucholandzie. Wtedy leżała ona gdzieś między jakimiś torebkami starymi plecakami i pewnie na wadze wyszłoby za nią ze 3 złote. Przysięgam ze trzy razy widziałam w trzech różnych sklepach. Za każdym razem była w takiej różowej okładeczce, jak to Anglicy lubią oprawiać.

 Wtedy miałam wrażenie, że nie warto jej kupować, bo jak taka różowa okładeczka to pewnie żal a nie książka (nie wiem czemu tak myślałam, jedna z moich ulubionych lekkich lektur to 'the beach' w neonowo- różowej oprawie). No i się przejechałam, zamiast kupić na 3 złote dałam na lotnisku 12 euro. Troszkę na transakcji jestem stratna.

Druga 'z tych' to J K Rowling 'Casual Vacancy'. Tę odłożyłam na półkę, prawdopodobnie do niej wrócę, ale dopiero jak wyjadę na wakacje i nie będę miała ani komputera, ani internetu, ani pracy. Wtedy przebrnę miejmy nadzieję. I też znać dam.

Czytaliście? Macie przemyślenia? Then go for it!

Dzisiaj mam dla was dwa filmy, które warto obejrzeć, ze względu na fakt, że oglądając obydwa w krótkim odstępie czasowych czujemy się jakbyśmy oglądali serial. A to dwa filmy. Proste.

Pierwszy z nich to nakręcony w 1995 roku 'Przed wschodem słońca'
Fabuła nie jest skomplikowana, jednak wystarczająco urocza aby zrobić z niej film. Dwójka młodych ludzi, francuska studentka Celine i Amerykanin Jessie spotykają się w pociągu z Budapesztu do Paryża. Chłopak z dziewczyną zaczynają gadać wpatrując się w skaczący za oknem krajobraz. Pociąg jedzie wolno, więc mają chwilę aby wymienić oczywistości i podjąć nieco bardziej barwne tematy. Jeśli ktoś z was był kiedyś w podróży solo,  odnajdzie w tych rozmowach wiele zdań, które na pewno zostały przez was kiedyś wypowiedziane.  Pseudofilozoficzne gadki o niczym, mądre zdania o głupich sprawach.

Para przyjaciół tak się świetnie czuje w swoim towarzystwie, że wyskakują z pociągu w Wiedniu i postanawiają spędzić razem cały dzień (z nocą). Rano każde odjeżdża w swoją stronę. Poprzysięgają, że spotkają się za rok. Jako, że jest rocznik dziewięć-pięć nie wymieniają maili ani numerów komórki. Po prostu umawiają się w konkretnym miejscu w konkretnym czasie.


Tak właśnie zaczyna się i kończy pierwszy film. Fajnie, fajnie ale...

Nadchodzi rok 2004, a Richard Linklater postanawia nakręcić film o tym, co z naszymi bohaterami dzieje się w ich dorosłym życiu- 'Przed Zachodem Słońca', bo parka ma czas tylko do Zachodu słońca, logiczne.
Nieprawdopodobne? A jednak.

 Koniec ze studencką naiwnością. Kolejny raz nasi bohaterowie spotykają się (przez przypadek!) w Paryżu już jako poważni ludzie z bagażem doświadczeń.
I tym razem spędzają razem dzień, prowadzą konwersacje o życiu i problemach.
Podobnie jak w filmie '95, nie ma szalonych zwrotów akcji. Głównymi bohaterami są Francuzka, Amerykanin, rozmowa i miasto Paryż.

Ciekawe doświadczenie obejrzeć sobie obydwa filmy jeden po drugim. Trochę jak serial, tylko aktorzy faktycznie są starsi i dojrzalsi.
Polecam, choć Oskara bym nie dała (gdybym była członkiem Akademii)

Człowiek ma gorsze dni.

Już we wcześniejszych postach miałam okazję elaborować na temat metod wybierania filmów kiedy czujemy się przytłoczeni liczbą produkcji, a nie mamy czasu na polskie komedie o tytule 'Ciacho' (będę wracać do tej pozycji, bo do dziś nie jestem w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie kto daje pieniądze na produkcję tego typu filmów).
Pisałam o wybieraniu filmów z ulubionych festiwali. W moim przypadku jest to Sundance Festival, największy festiwal kina niezależnego w Stanach. Wybory sędziów rzadko mnie zawodzą, chociaż były tytuły z nagrodą przez które nie mogłam przebrnąć. Takie wyjątki uważam tylko za potwierdzenie reguły. Sundance i tyle. Koniec kropka.
No ale to moja osobista opinia, dla tych którzy nie lubią tego typu filmu (kino, jak ja to nazywam, podglądacza- bez spektakularnych wybuchów, strzelanin i Spider Mana zwisającego ze ściany) polecam zapoznać się z kilkoma festiwalami i wybrać ten, który specjalizuje się w ulubionym dla Was gatunku. I wtedy w nudny czwartkowy wieczór (czy nawet piątkowy) obejrzeć sobie zwycięzcę lub kandydata do nagrody w waszej ulubionej kategorii. Szansa na sukces to ok. 80%. Tak wyliczyłam zgodnie z matematycznymi logarytmami.

Druga metoda, (również przyjemna, choć ratio sukcesu jest nieco mniejsze niż przy użyciu  metody pierwszej) to znalezienie dobrego aktora czy aktorki, wpisanie jej lub jego nazwiska w filmwebie i oglądanie filmów z jej/jego udziałem jak leci. Dlaczego mówię, że ratio sukcesu jest mniejsze? Aktorzy często mają w swojej karierze okresy tak zwanego 'poszukiwania', więc angażują się w produkcje z różnych gatunków. Czasem i świetny aktor zbłądzi na drodze ku oświeceniu i zagra mniej udanym filmie, a wtedy my jesteśmy zawiedzeni  i cała strategia szukania filmu po nazwisku aktora wydaje się być bez sensu.
Aby uniknąć rozczarowań, przy użyciu tej metody warto sobie po prostu obejrzeć na szybko trailery filmów co do których nie jesteśmy pewni. Dość proste.

Filmy które dzisiaj wam polecam są wynikiem poszukiwań z udziałem obydwu  metod, a więc tak zwaną metodą 'mieszaną'. Pierwszy film znalazłam na Sundance, spodobał mi się popis jednego z aktorów więc następny  został już wybrany przy użyciu metody drugiej.
Taka trochę hybryda.

Filmy z Paulem Schneiderem na dziś:
'Dziewczyny z krwi i kości' (2003)
'Dziewczyny z krwi i kości' to powolna historia osadzona w małym miasteczku gdzieś na południu Stanów
Zjednoczonych. Paul to znany w mieście lowelas, nie czuje się komfortowo z stałych związkach- ludzie gadają, że spał z ponad połową dziewczyn.
Tymczasem siostra jego najlepszego przyjaciela Tip'a wraca do miasta po ukończeniu szkoły z internatem. Wbrew ostrzeżeniom życzliwych koleżanek i zakazom brata zaczyna spędzać dużo czasu z Paulem. Jest ciągle dziewicą, co dla chłopaka jest trochę przerażające ale i imponujące.
Paul powoli zakochuje się w Noel, ale nie chce iść z nią do łóżka, bo  boi się, że skończy się to dokładnie tak samo jak wszystkie jego poprzednie związki. Że po prostu mu się odmieni. Wywiązuje się między nimi silne uczucie oparte na fascynacji, nie seksualnym pożądaniu.
Wszystko się zmienia kiedy Noel wyjeżdża na weekend ze znajomymi i tam na imprezie traci dziewictwo z przypadkowym chłopakiem. To wstrząsa jej relacją z Paulem, który reaguje histerycznie, mimo swojej rozpustnej przeszłości.

Fabuła może wydawać się banalna. Znowu chłopak, dziewczyna i miłość.. i macie rację fabuła jest trochę banalna. Ale czy prawdziwe życie nie jest czasem banalne?
To jest film z cyklu 'podsłuchujemy rozmowy obcych ludzi'. Sceny są pocięte, wprowadzają nas w środek rozmowy dwóch przyjaciół, w intymną konwersację zakochanych, pokazują niezręczność pierwszych randek. Sytuacje które są bardzo dalekie od idealnych dialogów w Hollywoodzkich filmach. Aktorzy noszą mało modne ubrania i nie pokazują cycków.
Film dość poetycki, piękny.
Warto tez zwrócić uwagę, na rolę Zoey Deschanel, znaną raczej z kreacji komediowych, mniej dramatycznych. Znamy ją przecież ze świetnego serialu 'New Girl', gdzie gra przezabawną nauczycielką mieszkającą z trzema chłopakami w lofcie, czy '500 Days of Summer', gdzie również jest kreowana na nieco zwariowaną, szaloną.Tutaj jej rola jest bardziej stonowana, spokojna, co nie znaczy, że mniej ciekawa.
Polecam dla fanów powolnych dramatów. Nie nudnych- powolnych.

'Miłość Larsa' (2007)
O ile 'Dziewczyny z krwi i kości' to ewidentny dramat romantyczny, 'Miłość Larsa' to pozycja dla tych, którzy w filmie lubią  coś innego. Coś czego na ulicy czy  u nas w wiosce raczej nie zobaczymy.

Lars mieszka w garażu obok domu swojego brata i jego ciężarnej żony. Jest raczej typem samotnika, źle czuje się wśród ludzi, a szczególnie w towarzystwie szczęśliwej pary po sąsiedzku. Mimo usilnych prób rodziny Lars nie chce jeść z nimi śniadań i kolacji. Chce być sam w swojej samotności.
Ze względu na lekko antyspołeczne zachowania trudno mu znaleźć kompankę, dziewczynę którą mógłby się zaopiekować i dzielić z nią troski.
Pewnego dnia zachowanie Larsa ulega niespodziewanej przemianie. Radosny, uśmiechnięty puka do domu brata aby przedstawić im kogoś szczególnego. Piękną misjonarkę Biankę, która bardzo chce ich poznać.
Wszystko byłoby cudownie, gdyby nie okazało się, że Bianka to plastikowa lalka zamówiona z internetowego sex shopu. Lars nie widzi w tym problemu, jest szalenie zakochany i planuje z nią wspólną przyszłość.
Gus i jego żona są w szoku. Nie wiedzą jak zareagować. Z jednej strony nikt nigdy nie widział Larsa tak szczęśliwego, ale z drugiej strony... to lalka.
Lokalna pani doktor widzi tylko jedno rozwiązanie tej sytuacji. Lars musi sam wyleczyć się z tej miłości. Jeśli ma to mu pomóc w otwarciu się na ludzi, całe miasteczko musi tańczyć do zagranej melodii. I w ten sposób, rozpoczyna się niesamowity spektakl lokalnej społeczności. Bianka jest zapraszana na kółko różańcowe i do czytania książek w przedszkolu. Jest zapraszana na imprezy i charytatywne przyjęcia.
Jak to wszystko się kończy musicie przekonać się sami, ja mogę powiedzieć tylko jedno- niezwykle oryginalna historia ze świetną rolą główną Ryana Goslinga, który mimo licznych tytułów 'najgorętszego ciacha 2011 roku' jest na prawdę utalentowanym aktorem ze świetnej jakości dorobkiem filmowym na koncie.


BAWCIE SIĘ DOBRZE!

Ps. Dawno nie było żadnej książki... przygotowuję się do egzaminów wstępnych na studia i jedyne książki jakie czytam to akademickie podręczniki. Zaufajcie mi.. takich rekomendacji nie chcecie.

Pamiętajcie, żeby pokochać W Co Się Gapić na Facebooku!

Dla tych, którzy na co dzień wolą fikcję w różnych postaciach, film dokumentalny może wydawać się nieco przynudnawą formą artystyczno- reportażowo- naukową.
Nasz stereotypowy dokument zazwyczaj wygląda w ten sposób, że mamy jakiś kontrowersyjny temat- dajmy na to 'Dlaczego wycofano samochody na prąd z Californii?' i filmowca który bardzo chce rozwikłać tę zagadkę. W dokumencie przybliża nam (on lub ona) tło historyczne sprawy, rozmawia ze świadkami (zarówno z osobami skrzywdzonymi jak i osobami które dzięki kontrowersyjnej sprawie coś tam na szaro zyskały) i zostawia z szokującą odpowiedzią lub chęcią dalszych samotnych poszukiwań. Lub zupełnie z niczym bo, dajmy na to, dokument zupełnie nam się nie podobał, a sprawa elektrycznych samochodów zwisa nam i powiewa.

Naturalnie, jak zazwyczaj zresztą, zastosowałam tutaj mega uproszczenie. Film dokumentalny to bardzo różnorodna forma wyrazu filmowego z długoletnią tradycją tworzenia. Może być świetną formą naukowego researchu ( i mówię to jako socjologi z wykształcenia), obnażać absurdy współczesnych społeczeństw i ich przyczyny (np. Bowling in Columbine- absolutny klasyk) lub skomplikowaną ludzką naturę (np. fenomenalny Grizzly Man). No ale dzisiaj nie o historii dokumentu.

Dzisiaj o chłopakach.
Żart.
Dokument może też być dziełem przypadku, wnikliwym zapisem przypadkowego epizodu z życia filmowców. Epizodu który wessie nas do środka i już nie wypuści.
Taki właśnie jest film dokumentalny który  wam dziś rekomenduję.  Nazywa się CATFISH, a odkryłam go sposobem który znacie z notki o 'The Wackness', czyli na wikipedii pod hasłem 'Sundance award winners'. Jest to pozycja świetna dla tych, którzy uważają, że dokument jest formą nudną  oraz dla tych którzy dokument kochają, ale mają ochotę na coś innego w tej kategorii.


W Catfish poznajemy młodego fotografa Nev-a , jego brata filmowca Ariel-a i ich przyjaciela Henrego.  Ariel jako zapalony kamerzysta nagrywa wszystko i wszędzie. Jest z kamerą również wtedy, kiedy w życiu jego  brata zaczynają dziać się ciekawe rzeczy. Jakie?
 Nev robi zdjęcie które jest publikowane w gazecie. Kilka dni później otrzymuje na facebooku wiadomość od kobiety, która ma bardzo utalentowaną córkę. Byłaby wdzięczna, gdyby mogła wysłać mu obraz (namalowany przez małą córeczkę rzecz jasna) przedstawiający to zdjęcie, bo jest taki piękny jak zdjęcie- jeśli nie piękniejszy.  'Oh oczywiście'- pisze Nev i tak zaczyna się jego przygoda z tajemniczą rodziną z Michigan.

Wymieniają maile, wysyłają listy i paczki, rozmawiają przez telefon. Nev poznaje wirtualnie całą rodzinkę-  Abbey (małą artystkę), Angelę (matkę) i przyszywaną siostrę Angeli- Megan.
ahhh Megan
Megan wydaje się być ideałem. Śpiewa, tańczy, jest wrażliwa, a co ważniejsze (tak Nev wnioskuje ze zdjęć na facebooku) jest prześliczną dziewczyną. Nev nie ma nic do stracenia więc rozpoczyna wirtualny flirt na odległość. Z czasem zaczyna się robić poważnie. Wieczorami wymieniają erotyczne smsy, a za dnia wiszą na telefonie.
Nev zaczyna podejrzewać, że coś jest nie tak dopiero wtedy, gdy odkrywa, że piosenki które Megan przesłała mu na maila ( miały być jej wykonania- specjalnie dla niego), są na Youtube pod zupełnie innym nazwiskiem.
Zaintrygowany i zachęcony przez brata filmowca który wyczuł dobry materiał, Nev postanawia odwiedzić rodzinkę w ich rodzinnym mieście i dowiedzieć się o co w tym wszystkim chodzi. W  końcu nie codziennie rodziny z odległego stanu szukają wspólnych, internetowych znajomych po drugiej stronie kraju.

I tu się zaczyna tak zwane 'spodziewaj się niespodziewanego'. Nie będę nic zdradzać, żeby nie popsuć wam zabawy, ale gwarantuję, że ta z pozoru prosta historia kończy się w niesamowity sposób. Szokujący i trochę nieprawdopodobny. W tym momencie musicie zaufać mi na słowo, jeśli zdradzę odrobinę więcej- zwyczajnie zepsuję wam zabawę. U mnie zostawił ciary na plecach i godziny niedowierzania.

Dokument z na tyle nieprawdopodobnym zakończeniem, że w internecie słychać głosy że film jest ustawiony i skrzętnie zaplanowany. Że dupa a nie przypadek. Choć autorzy konsekwentnie zaprzeczają.

Koniecznie obejrzyjcie. Nie będziecie żałować.

PS. Nie zapomnijcie pokochać w co się gapić na facebooku. Po świeżą dawkę rekomendacji na tablicy.
http://www.facebook.com/pages/W-co-si%C4%99-gapi%C4%87/142526299220953

Dajmy na to, że jest wtorkowa noc i macie ochotę na jakiś film. Absolutnie nie chcę namawiać nikogo do korzystania z NIELEGALNYCH źródeł internetu, ale przypuśćmy, że w jakiś dziwny sposób, zupełnie nieświadomie znaleźliście się na stronie, która streamuje online ilości filmów które przerażają zagubionego internautę.

Ludzie! Ludzie..
Nad moją głową (i biblioteczką) zgromadziły się jesienne chmury. Szarość, która powoli zamienia się w czerń. Nieważne ile książek otwieram, ile filmów rozpoczynam oglądać nie jestem w stanie dokończyć żadnego. Nie mogę przebrnąć przez pierwsze sto stron, pierwsze pół godziny aż w końcu patrzę na samą siebie, zwiniętą na brzegu kanapy gapiącą się w telewizor. Telewizor daje mi ten komfort, że wybiera za mnie i karmi mnie tym, czym sam chce mnie karmić. Im więcej czasu mija tym mniej chce mi się szukać. Okazuje się, że znalezienie dobrej książki jest niewyobrażalnie trudne, mozolne i- jak się również okazuje- wymagające ogromnego wysiłku który może prowadzić do frustracji.
Nic dziwnego, że tyle osób zrezygnowało z czytania, że nawet nie próbuje. Łatwo jest się podnieść po jednej porażce ale po dziesięciu? Po dziesięciu podnoszą się tylko najwytrwalsi, a nie oszukujmy się, najwytrwalszych jest bardzo niewielu.

Blogi o książkach i listy bestsellerów też ostatnio mnie zawodzą. Dajmy taką 'Grę o Tron', którą zaczęłam czytać zainspirowana tymi wszystkimi pochlebnymi opiniami. Dobra narracja, wielowymiarowa fabuła ale z jakiejś przyczyny nie mogę się 'wciągnąć'. Nie myślę o bohaterach kiedy idę ulicą, nie marzę o tym, żeby natychmiast wrócić do domu i czytać- a taka moim zdaniem powinna być wybitna fikcja. Powinna zżerać czytelnika, powinna czynić go swoim niewolnikiem, zostawiać z poczuciem niedosytu, rozpaczy o ciąg dalszy, ulubionymi fragmentami zaznaczonymi kolorowymi karteczkami.

A tymczasem wszystko co ostatnio czytam czy oglądam jest 'ciekawe'. Hmm fajne, ciekawe co będzie dalej. Ale tak na prawdę to nic mnie to nie obchodzi co będzie dalej. Czytam dla rozrywki, byle skończyć.
O niebiosa, gdyby tylko można było wejść do biblioteki pełnej skrojonych na miarę lektur, zdjąć jedną z półki powąchać okładkę i przywitać się z papierem wiedząc, że jest zapisany historią która poruszy nas i zniewoli. Jakże piękny byłby świat gdybyśmy mieli pewność, że każda książka w tej magicznej bibliotece to arcydzieło zgodne z naszym osobistym smakiem.

Bardzo chciałabym napisać dla was rekomendację. W sumie mogłabym o czymś tam napisać. Na pewno na półce gdzieś mam książkę, którą komuś bym poleciła. Ale chcę rekomendować książki z czystym sercem. A w dniu dzisiejszym, z czystym sercem nie jestem w stanie zarekomendować NIC.


Ech.

Jest wiele seriali prawniczych. Można się pokusić o stwierdzenie, że nawet za wiele.
Jest Anna Maria Wesołowska, Sędzia rodzinny, Judge Judy,  Magda M, Prawo i Porządek- lista się ciągnie.
W większości z nich odcinek obraca się wokół rozprawy, także obserwujemy losy naszych ukochanych adwokatów walczących o sprawiedliwość a w międzyczasie dowiadujemy się o ich skomplikowanych emocjonalnym życiu i problemach w związkach. I w następnym odcinku to samo.
Naturalnie inaczej jest z programami z bazą na sali rozpraw, jak np. Anna Maria, której jestem ogromną fanką. Szczególnie kiedy kara kogoś karą porządkową i prosi moją ulubioną postać z serialu- pana Dudzika o zaprowadzenie ładu na sali.
Kocham te wzruszające momenty.
Seriale o prawnikach mogą z czasem się przejeść, jeśli jednak kochacie te klimaty mam dla was nową (choć pewnie część z was już ten tytuł czai) pozycję- W garniturach (Suits)

Na plakacie widzimy Mike'a Ross'a (po prawej) i Harveya Specter'a (po lewej)
Mike to młody chłopak który wprawdzie nie skończył żadnych studiów ale jest mega błyskotliwy, pewny siebie i posiada fotograficzną pamięć. Co przeczyta to zapamięta. A, że w wolnej chwili interesował się prawem (z mocno osobistych pobudek) kodeks ma w jednym palcu i generalnie wie o prawodawstwie więcej niż niejeden adwokat w Stanach.
Harvey natomiast, to najbardziej wzięty (i prawdopodobnie najprzystojniejszy) prawnik na całym Manhattanie. Jest nieugięty i (o dziwoto!) zawsze wygrywa w sądzie.

Drogi Harveya i Ross'a spotykają się, gdy ten pierwszy szuka sobie nowego asystenta. Przez przypadek Mike wpada do biura w którym przeprowadzane są rozmowy kwalifikacyjne z teczką pełną zielska (nie pytajcie czemu). Zioło rozsypuje się po całej podłodze renesansowej sali, a chłopcy zaprzyjaźniają się i rozpoczynają wspólną pracę.
To nic, że Mike nie ma ukończonego Harvarda (a tego wymaga polityka firmy). Chłopaki mistyfikują dyplom, wszystkim wmawiają, że Ross szkołę jednak szkołę skończył i rozpoczyna się sielanka.
Mimo, że serial jest o tematyce mocno prawniczej rozprawy sądowe nie stanowią głównego tematu odcinków. Liczy się władza, intrygi, Nowy Jork i miłość. Romanse. Zdrady. I garnitury.
Bardzo lubię oglądać Suits, bo czuję się po każdym odcinku dużo pewniejsza siebie. Środowisko prawnicze z serialu zdaje się być stadem rekinów, którzy nie ugną się przed niczym. Za wszelką cenę osiągną swoje cele. Ta ich pewność siebie zaraża. Sprawia, że ty też chcesz taki być. Bo tam oczywiście każdy w głębi duszy jest też dobrym, wrażliwym człowiekiem.



Wciąga- serio wciąga. Właśnie nadają drugi sezon, więc dość szybko można nadrobić całość.

PS. Kupiłam 'Grę o Tron'- niech zabawa się zacznie!

Zgodnie z obietnicą dzisiaj dwie rekomendacje na przyjemnie spędzony czas w wolne wakacyjne lub urlopowe popołudnie.